امتداد صفحه غدیر تا ظهور
78 بازدید
تاریخ ارائه : 10/9/2014 10:33:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

امتداد صفحه غدیر تا ظهور

سلسله نوشتار حضرت آیت الله العظمی صافی(4)

به مناسبت دهه مبارکه ولایت

مکتب غدير، مکتب جهاد، مکتب ايمان، مکتب قرآن و استمرار مکتب همه انبياء است. غدير، صراطي است كه رهپويان حقيقت بايد از آن عبور كنند و گمشدگان در وادي خوف، خطر، تاريكي و ضلالت، راه خود را به آن مقصد به اتمام برسانند.

* نظامی که منقطع نخواهد شد

نظامي که در غدير به آن‌صورت عام و جلوه رسمي به همگان اعلام شد نظامي است که همواره استمرار داشته و هرگز منقطع نخواهد شد و زمين هيچ‌گاه از شخصي که صاحب، مدير و رهبر آن نظام باشد خالي نخواهد ماند.

صفحه‌ غدير هنوز پايان نيافته است و تا ظهور موفور السرور آخرين خورشيد از سلاله غدير ادامه دارد و عاشقان غدير، منتظر جانفشاني در ركاب فرزند غدير مي‌باشند.

آري، غدير روز ميثاق و روز بيعت مجدد با مولاي انسانيت و با يگانه‌امام دادگستر و مظلوم جهان بشريت است.

* از بعثت تا غدیر، از غدیر تا ظهور

غدیر روزي است که در تعالي و عظمت، با روز بعثت حضرت خاتم الانبياء‌ صلّي‌الله عليه و آله همطراز است. هر دو آغاز است و هر دو يوم الله الاکبر است.

براي اين دو روز، روز سوم، روز ظهور مصلح يگانه آخر الزمان، منجي عالم بشريت، عدل کل و موعود رسل حضرت قائم آل محمد صلوات‌الله عليهم اجمعين است؛ شخصيّت بلندپايه‌اي که انبيا و صحف آسماني به ظهور او بشارت داده‌اند و «يَمْلَأُ الأرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً»(1) از اوصاف مختصّه او است و «هُوَ الّذي يفْتَحُ اللهُ عَلى يَدَيْهِ مَشَارِقَ الأرْضِ وَ مَغَارِبَها»(2) برنامه قيام و اقدام او است.

* بشارت ظهور در خطبه غدیر

همان گونه که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در خطبه پر از معنا و مفهوم غدیر، بارها بشارت حکومت عدل حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف را می دهد، صاحب غدیر حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام نیز در مواضع و مواقع مختلف بارها و بارها این امتداد غدیری را اعلان نموده اند.

* خطبه مهمّ علوی در بشارت به وجود صاحب الامر علیه السلام

به طور مثال آن حضرت در خطبه ای نورانی و معرفت بخش، به وجود استمرار دهنده راه غدیر یعنی حضرت بقیة الله الاعظم ارواح العالمین له الفدا بشارت می دهد که جا دارد مختصری از این خطبه بگوییم: مورّخ و دانشمند بزرگ مسعودي در مقدّمه کتاب مروج الذّهب - کتابي که شهرت جهاني دارد و مورد مراجعه علماء اسلام و محقّقين مسلمان و ديگران است، و از مصادر مهمّ به شمار مي‌رود- از اميرالمؤمنين عليه السلام خطبه‌اي نقل کرده که مشتمل بر مطالب عاليه و مضامين شريفه است که البته بخش‌هائي از آن محتاج به تفسير و شرح و بيان است که آن هم کار همه کس نيست، فقط رجال و بزرگاني در حدّي از عهده بر مي‌آيند که هميشه انگشت‌شمار بوده‌اند.(3)

اين خطبه که از آفرينش جهان و انسان شروع شده، و شأن و فضيلت حضرت رسول صلي الله عليه و آله را با جمله‌هايی بزرگ بيان فرموده است، سخن را به امتیاز نور وجود مبارک آن حضرت می‌رساند و این جمله را كه خطاب خدا به آن حضرت است مي‌فرمايد:

«أنْتَ الْمُخْتَارُ الْمُنْتَخَبُ، وَ عِنْدَكَ مُسْتَوْدَعُ نُورِي‌ وَ كُنُوزُ هِدَايَتِي‌. مِنْ أجْلِكَ اُسَطِّحُ الْبَطْحَاءَ، وَ اُمَوِّجُ الْمَاءَ، وَ أرْفَعُ السَّمَاءَ ....» که از اين جمله، جامع‌تر و کافي‌تر براي معرّفي مقامات و شئون ائمه اهل بيت عليهم السلام نيست؛ خطاب خدا و اعلام و ابلاغ خدا است.

سپس مطالب مهمّي را مي‌فرمايد تا به ظهور ظاهري نور آن حضرت و اهل بيت عليهم السلام منتهي مي‌شود، و سخن به بشارت وجود حضرت صاحب الأمر مي‌رسد که مي‌فرمايد: «فَنَحْنُ أنْوَارُ السَّمَاءِ وَ أنْوَارُ الارْضِ، فَبِنَا النَّجَاةُ، وَ مِنَّا مَكْنُونُ الْعِلْمِ، وَ إلَيْنَا مَصِيرُ الاُمُورِ، وَ بِمَهْدِيِّنَا تَنْقَطِعُ الْحُجَجُ، خَاتِمَةُ الائِمَّةِ، وَ مُنْقِذُ الاُمَّةِ، وَ غَايَةُ النُّورِ، وَ مَصْدَرُ الاُمُورِ» می فرماید: ما نورهای آسمان و زمین هستیم، راه نجات در پیروی از ماست، سرمنشأ علم ماییم و عاقبت امر به سوی ماست. به مهدی ما حجّت ها تمام خواهد شد، همو که آخرین ائمه است و نجات دهنده امّت.

اين خطبه و اين جمله‌هاي زرّين و نوراني و معرفت‌آفرين را كه مثل مسعودي آن را از حضرت صادق علیه‌السلام از آباء بزرگوارش از امیرالمؤمنین علیهم السلام روایت نموده است و بر آن اعتماد و استناد كرده است، باید تعلیم نمود، و قدر جمله‌های زرّین و معرفت‌بخش آن را گرامی داشت؛ و درس‌ها و پيام‌هاي بلند اين جمله‌ها که تا قيامت، همه را مخاطب قرار مي‌دهد بدانند و اهل بيت عليهم السلام را بشناسند و سزاوار است اين جمله‌ها را که مسعودی این شخصیت بزرگ مطّلع به تاریخ و آثار روايت نموده است، همه حفظ کنند و به فرزندان خود بياموزند.

پی نوشت ها:

[1]. مستدرك الوسائل، جلد 12، باب 31،‌ حديث 14094.

2. بحار الأنوار، جلد 26، باب 5، حديث 47.

3. مروج الذّهب مسعودی، ج1، ص24-22.