خردمندان، مبهوت درس های کربلا
28 بازدید
تاریخ ارائه : 11/16/2013 9:26:00 AM
موضوع: امامت و مهدویت

خردمندان، مبهوت درس های کربلا

نوشتار حضرت آیت الله العظمی صافی مدظله العالی

در توصيف قيام مقدس حضرت سيدالشهداء عليه السلام و شرح نهضت جاودان و پايدار حسيني، زبان و بيان و الفاظ، و كلمات ما در هر درجه از فصاحت و بلاغت باشد عاجز و ناتوان است و بدون شك، قيام امام يكي از حوادث بي‎نظيري است كه هنوز پس از سيزده قرن و اندي اسرار و عظمت و اهميت آن كاملاً آشكار نگشته و فروغ تجلّي آن خاموش نشده و انوارش همواره در تابش و لمعان و راهنماي بشريت به سوي آزادي و عزّت نفس و فداكاري و جهاد در راه مبدأ و عقيده، و پايداري و مقاومت در برابر باطل و شرك و بشرپرستي بوده و خواهد بود.

مفاهيم عاليه‎اي كه براي پيشبرد مقاصد بلند و هدف‎هاي عالي انساني و ساختن اجتماع مترقي از آن استنباط مي‎شود از هيچ نهضت و انقلاب ديگری درك نمي‎شود.

خلاصه اين قيام اين است: در وقتي كه اسلام در چنگال عفريت كفر و شرك و استبداد بني‎اميّه دست و پا مي‎زد و قيافه كثيف و وحشتناك ارتجاع در همه جا مسلمانان را نگران و ناراحت مي‎كرد و احكام خدا، مسخره و سنن دين پايمال و كاري‎ترين ضربت بر قلب اسلام و نظام اسلام به نام حكومت يزيد وارد شده بود.

بزرگترين رهبر و استاد الهي و معلّم ربوبي با هفتاد نفر از اهل بيت و خواص و شاگردان ممتاز و فارغ التحصيل و تربيت ديده دانشگاه خود - كه گوش و چشم جهان مانند آنان نديده و نشنيده - قيام كرد؛ جان و مال و فرزندان خود را در طبق اخلاص گذارده به ياري دين خدا شتافتند و در جلوی مقاصد تخريبي بني‎اميه سدّي استوارتر از آهن و پولاد ساختند و درس‎هايي كه به انسان‎هاي خداپرست و آزادي خواه دادند، خردمندان را مات و مبهوت و ارباب بينش و بصيرت را واله و حيران ساخت؛ درس هايي كه فقط يك مشت الفاظ، عبارات، سخنراني، فرياد و ادّعا نبود.

درس‎هاي آنها فداكاري‎هاي فهرمانانه و از خودگذشتگي‎هاي خالصانه و تصميم محكم و عزم راسخ بود. مانند شعله‎هاي آتش بلكه اشعه نور در عمق درياهاي ژرف و بيكران مصائب جانكاه و امواج خروشان آزمايش و بلا مردانه فرو مي‎رفتند و بر آفاق ابديت، پستي اين زندگي دنيا و لذايذ جسماني را با قلم‎هاي نوري و زرين ثبت مي‎كردند و نشان دادند كه جهاد و جانبازي در راه مبدأ و حفظ شرف و كرامت عقيده عزيرتر و گرامي‎تر از زندگي مادي است و بشر، والاتر و برتر از آن است كه اسير و بنده لذت‎هاي فانيه باشد.

اين جهان و آنچه در آن بود از نعمت‎ها، كامراني‎ها و زر و زيوري كه بيشتر خود را به آن مي‎فروشند و براي آن دين و ايمان و شرف را از دست مي‎دهند، علاوه بر عزّت، كرامت و شرافت خانوادگي و حسب و نسب و سوابق درخشان بي مانند و اموال و فرزندان كوچك و بزرگ، و بانوان و دختران، و برادران و خواهران، و آنچه بشر به آن دلبستگي پيدا مي‎كند و متاع حيات دنيا است، همه در اختيار حسين، عليه السلام، بود و بدون هيچگونه چون و چرا احدي با حسين عليه السلام هم وزن و هم طراز نبود، و در جهان پهناور كسي مفاخر او را نداشت. هر چه در اختيار آن حضرت بود، براي بقاء دين فدا كرد و با خود به قربانگاه كربلا برد و در راه مبدأ و مقصد مقدس خود از همه چشم پوشيد.

اين قيام و فداكاري از هر ناحيه‎اي براي بشر متضمن عبرت‎ها و درس هايي است كه به فرموده علامه كبير شيخ محمد حسين كاشف الغطا خردمندان در برابر آن خاضع و در محراب عظمت آن، عقول پيشاني خضوع بر زمين ادب گذارده‎اند.

كَالبَدرِ مِنْ حَيْثُ التَفَت وَجَدْتَهُ *** يَهدِي اِلي عَيْنَيكَ نُوراً ثاقِباً

كَالْشَمْسِ فِي كَبَدِ السَماءِ و َنُورُها *** يَغشَي البِلادَ مَشارِقاً وَ مَغارِباً

كَالبَحرِ يَمنَحْ لِلقَريبِ جَواهِراً *** غُرَراً وَ يَبْعَثُ لِلبَعيدِ سَحائِباً([1])

توفيق ابوعلم نويسنده فاضل مصري پس از آن كه اباء نفس، و عظمت روح امام را مي‎ستايد، و مي‎گويد جهان را از اينكه برايش همتا و شريكي بياورد عاجز ساخت.

اقدام و قيام امام را به اينگونه توصيف مي‎كند:

اَقْدَمَ الامامُ الْحُسَينُ عَلَي المَوتِ مُقْدِمَاً لِنَفْسِه وَ اَولادِه، وَ اَطْفالِهِ، وَ اَهْلِ بَيْتِه لِلقَتْلِ قُرْباناً وَ وَفاءً لِدِينَ جَدّهِ صَلَّي اللهِ عَلَيهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّم بِكُلِّ سَخاء وَ طِيْبَةِ نَفْس، وَ عَدَمِ تَرَدُد وَ تَوَقَفُ قائِلا بِلِسانِ حالِهِ.

اِنْ كانَ دِينُ مُحَمّد لَمْ يَستَقِم *** اِلاّ بِنَفْسِي ياسُيُوفُ خُذِينِي([2])

و پس از آن كه در وصف شجاعت آن حضرت شرحي سخن رانده مي‎گويد:

«وَ هُوَ الَذِي صَبَرَ عَلي طَعْنِ الْرّماحِ، وَ ضَرْبِ السُّيُوفِ، وَ رَمْي السُّهامِ حتّي صارَتِ السّهامُ فِي دِرْعِه كَالشّوَكِ فِي جِلْدِ القُنْفُذِ، وَ حتّي وُجِدَ فِي ثِيابِهِ مِأةُ وَ عِشرُونَ رَمْيَةً بِسَهْم، وَ فِي جَسَدِهِ ثَلاثُ وَ ثَلثُونَ طَعْنَةً بِرُمْح، وَ اَربَعُ وَ ثَلاثُونَ ضَرْبَةً بِسَيْف»

اين يك منظر مختصر و كوتاهي است از قيام امام و اهل بيت و اصحاب آن حضرت و از مفهوم عالي و با ارزش آن از نظر يك نفر استاد و دانشمند معاصر از اهل سنّت([3]) و امّا مناظري كه نويسندگان بزرگ و ادباء و شعراء و خطباء از اين قيام مقدس در قالب اشعار و نثر و نظم ساخته و پرداخته‎اند بيش از اين است كه در این مقال بگنجد.


[1]. جنة المأوى ص 111، مقاله (التضحية فى ضاحية الطف).

[2]. اهل البيت ص 446 تا 449.

[3]. ص 450، اهل البيت علیهم السلام.