من و تو از درخت واحدیم!!
45 بازدید
تاریخ ارائه : 10/9/2013 12:38:00 PM
موضوع: تفسیر

در ذیل آیه شریفه (وَ فِی الْأَرْضِ قِطَعٌ مُتَجاوِراتٌ) در کتب تفاسیر اهل سنّت، مثل تفسیر الدرّ المنثور سیوطی آمده است که «إنّ النبیّ (صلي الله عليه و آله) قال لِعَلِیٍّ (عليه السلام): النّاسُ مِنْ شَجَرٍ شَتّی و أنَا وَ أنْتَ مِنْ شَجَرَةٍ وَاحِدَةٍ ثُمَّ قَرَأ هذِهِ الآیَة؛ نبی مکرم (صلي الله عليه و آله) به علی (عليه السلام) فرمود: مردم از درخت‌های مختلفی هستند و من و تو از درخت واحدیم. سپس این آیه را قرائت نمود.» بعض معاندین نسبت به متن این حدیث از جهت این‌که مدلول و تفسیر آیه عین مضمون این حدیث باشد به آن ایراد کرده‌اند و با این‌که حدیث را علماء و محدّثان بزرگ اهل سنّت روایت کرده‌اند آن را تفسیرهای خاص شیعی از آیات دانسته که با مراد از آیه - که بیان آیات قدرت خداوند متعال است- معارض شمرده است و در آخر هم می‌گویند: «با فرض اثبات صحت حدیث نقول: إنَّ لَه محملاً شرعیاً صحیحاً فی بَیان حُبِّ النبی (صلي الله عليه و آله) و بیان مکانة علی و فضله و کونه ابن عمّه و من قریش و إن أصلهما فی الرحم کما جاء فی الحدیث: أنْتَ مِنِّی بِمَنْزلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسی؛ همانا برای آن محمل شرعی صحیحی است در بیان دوستی پیامبر و بیان مقام و فضل علی و این‌که او پسر عموی پیامبر و از قریش است و ریشه هر دو در رحم یکی است همان‌طور که در حدیث آمده است: تو نسبت به من به منزله هارون از موسی هستی.» و می‌گوید «وَ الحَقُّ أنّ إثبات فَضل لِصَحابی بعینه لایعنی نَفْی الفضیلةِ عَنْ غَیْرِهِ؛ و حق این است که اثبات فضیلت برای یک صحابی مشخص معنی‌اش نفی فضیلت از دیگری نیست.» ما در اینجا می‌گوییم این‌که پیغمبر اکرم (صلي الله عليه و آله) آیه شریفه را بعد از آن بیان نورانی تلاوت کردند نشانه یگانگی و وحدت معنوی و فکری و خصائص شریف انسانی بین آن حضرت و امیرالمؤمنین علی (عليه السلام) است. درخت‌های مختلف، میوه‌ها و ثمره‌های مختلف دارند امّا درخت واحد و یگانه، ثمر و میوه خاص خود را دارد. میوه وجود پیغمبر و علی (عليهما السلام) که درخت واحدند واحد است و به عبارت دیگر هر دو ثمره یک درختند و این بیان معانی بسیار در مضامین بزرگ و هم فکری و اتحاد معنوی است و صرف بیان این‌که اصلشان از رحم واحد است نیست بلکه اعلام مقام و منزلت علی (عليه السلام) و تفرّد او از بین صحابه به اتّصال تام و تمام به پیغمبر اکرم (صلي الله عليه و آله) است. اگر در بین صحابه کسی را بتوان عِدل پیغمبر اکرم (صلي الله عليه و آله) معرّفی کرد فقط علی (عليه السلام) است که همان «أنْتَ مِنِّی بِمَنْزلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسی إلّا أنّه لا نَبِیَّ بَعْدِی» نیز تعبیر دیگر از این مقام برتر علی (عليه السلام) بر همه است. این توصیفات را بخوانید و در این آیه نیز تأمل کنید: (أَ فَمَنْ یهْدی إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ یتَّبَعَ أَمَّنْ لا یهِدِّی إِلَّا أَنْ یهْدى‏ فَما لَکُمْ کَیفَ تَحْکُمُون) همان‌طور که با وجود پیغمبر، طلب هدایت از غیر او غلط و خلاف عقل است با وجود علی ترجیح دیگران در علم و هدایت و ولایت جایز نیست. چرا خود را به نادانی می‌زنید و آفتاب را در وسط السماء نمی‌بینید. به خدا سوگند این نص، صریح بر ولایت علی (عليه السلام) است.

منبع: ارمغان مشهد تأليف آيت الله العظمي صافي مدظله العالي